فعلا اسم پیدا نکردم

من بیشتر از اونجتیی که هنوز زیاد منطق سرم نمیشه (و علاقه ای هم بهش ندارمم :\\) به اختیارگرایی اعتقاد دارم...بازم حتی اگه هنه ی آدما تلاشاشون به گذشته مربوط بشه حتما یه انسانیم پیدا میشه که با وجود هر گذشته ای تلاش کنه و به هدفش برسه...

کی فکر می کرد انیشتنی که سرکلاس خوابش برده بوده سوال پیچیده ای رو پای تخته ببینه و به عنوان تکلیفش یکی از مسئله های غیرقابل حل کردن رو حل کنه؟..

یا حتی یه گروه موسیقس که یادم نمیاد اسمشو ، چطور با وجود تحقیر ها و تمسخر هایی که شدن بازم تلاش کردن و به یکی از بهترین گروه های موسیقی تبدیل شدن؟..

بنظرم اینکه نتیجه تلاش ها بستگی به گذشتمون داره درست نیست

آمممم خب میدونی... اگه بخوایم اثر پروانه ای رو در نظر بگیریم جبر گرایی چیز معقول تریه

اگرچه اسمش خیلی... ناخوشاینده! من مفتقدم تو این دنیا ما میتونیم به بهترین ورزن خودمون و بدترین ورژنمون ابدیل بشیم و نزدیک یا دور شدن از هر کدوم اینا به تک تک اعمال ریز و درشتی که انجام میدیم بستگی داره. اثر پروانه ای هم همینو میگه. منکنه تو یه روز یه لبخند کوچیک به یه نفر بزنی همین لبخند تورو ده قدم به ورزن ایده الت نزدیک کنه. از طرفی ممکنه یه روز با بد خلقی جواب یه نفر رو بدی و این کار اونقدر بچرخه و بچرخه که یه تاثیر خیلی بد روی زندگیت بزاره. در کل هر کنشی=واکنشی. یعنی هر عملی که انجام میدیم،چه خوب یا بد روی ما و سرنوشتمون تاثیر میزاره.. و از منطر دینی هم گناه اثر وصعی داره. با توبه قابل بازگشت هست از لحاظ معنوی اما قطعا یه تاثیر منفی رو زندگیمون میزاره که خب باید خیلی تلاش کرد تا بشه اثر وصعیش رو از بین برد.. اره خلاصه که بنظرم اینجوری نیست که بی توجه به گدشته یا تاثیرات کارهامون بتونیم اینده رو بسازیم..

حالا نه اینکه اون اثر وضعی یا دور شدن از ورژن ایده آلمون غیر قابل بازگشت باشه ولی خیلی خیلی سخت تره. باید ده برابر کسی که تو زندگیش قدمهای بد کمتری برداشته تلاش کنی و ایناها 

دقیقا همینی که آرام گفت*-*

من یه چیزی فقط اضافه کنم..بعضی اتفاقات گذشته میتونن توی وضع الانمون دخیل باشن..چیزایی مثل معلمی که به مریم میرزاخانی گفت ریاضی بلد نیست جزو اون بخش گذشته حساب نمیشن به نظرم..

 به اصل اختیار گرایی:) اعتقاد دارم لیدی

تلاش کردن..میتونه مسیر زندگیتو تغییر بده..

هیتلر میگه اشکی که موقع شکست میریزیم همون عرق هایی است که برای پیروزی نریختیم

من به داستان بودن کل دنیا و زندگیامون اعتقاد دارم... پس احتمالا جبرگرایی :)

 تا حدودی اختیار گرایی رو بیشتر قبول دارم چون محدودیتی توش وجود نداره البته اینکه بگیم میتونه به هرچیزی برسه شاید زیاد درست نباشه به هرحال بعضی چیزا هستن که این جمله رو نقض کنن ولی در کل به نظرم تلاش باعث موفقیت میشه با هر گذشته ای که پشت سر گذاشته شده

نمیتونم جبر گرایی رو هم کاملا رد کنم ولی چون سوالت درمورد تلاش کردن بود باید بگم که همچنان اختیارگرایی =)

راستش هیچ کدوم...

بستگی داره به دیدگاه ما.

شاید هردوش چون اول باید دید که تعریف اون شخص از رسیدن به کمال چجوریه و دقیقا چجور گذشته ای داشته.

این دنیا قرار نیست هیچ چیزش عادلانه باشه و از همون اول همینطور بوده.

این ماییم که باید نگاهمون رو عوض کنیم و اینقدر زندگی رو تحلیل نکنیم. آدما رو توی دسته های مختلف جا ندیم و اونا رو بر اساس شخصیتشون جدا نکنیم.

درکل باید بگم اختیارگرایی منطقی تره توی این دنیا. یعنی شما به هر چیزی بخواید می رسید ولی قطعا گذشته توش تاثیر میزاره.

فرض کن یکی میخواد کنکور تجربی بده. سال دهمش رو افتضاح میگذرونه ولی از سال دیگه خیلی خوب درس میخونه.

بر اساس وضعیت الان کنکور رتبشو اگر بخوایم با معدلش بسنجیم به خاطر نمرات بد دهمش خب بیشتر میشه.

درکل باید بگم نمیشه این دنیا رو توی هیچ کدوم جا داد D:

خیلی حرف زدم شرمنده"-"

نه... نه اونجوری. انگار یه نویسنده داشته باشیم و خدا همه داستانا و شخصیتا رو نوشته باشه، یا درحال نوشتنش باشه...

شاید یه سری جزییات داستان دست خودمون باشه، ولی خیلی چیزام از قبل نوشته شده و غیرقابل تغییره 

خواهش^^

درباره اون جمله باید بگم اون اختیارگرایی واقعی و منطقیه.

اونی که شما تصور میکنید شاید آرمان گراییه.

همه چیزو ارمانی و ممکن تصور میکنید.

این دنیا نشد نداره ولی قطعا اون چیزی که قراره به دست ما رقم بخوره شبیه چیزی نیست که توی تصوراتمون داریم چون کلی چیز هستن که میتونن روی کیفیت یا حالا کمیتش تاثیر بزارن.

امیدوارم منظورم رو متوجه شده باشی^^

+خیلی تو کف اسمتم :دیی

پس پای ویکی پدیا هم وسطهXD

بیا این بحث اختیار و جبر رو تموم کنیم اصلا هرکی هرکار دلش خواست بکنهXD

+بسیار زیبا و خفن*-*

++جهت آشنایی بیشتر اگر مشکلی نیست میشه بگی چند سالته؟*-* تاریخ تولدتم اگر خواستی بگوXD

#پر_رو

هق وبتو دوست:"

پیوندت کردم*-*

اختیارگرایی

اگه قرار بود یه اتفاق ثابت و مشخص را همه مون بیوفته پس چرا ما باید اختیار می داشتیم؟

اختیار چ معنایی پیدا می کرد وقتی چ ما با اختیار خودون چ خارج از اختیارمون قرار بود ب یه چیز مشخص تو این دنیا برسیم؟

هدر دادن وقت و استعداد اصن معنی پیدا می کرد؟

وقتی یکی سرنوشتش هدر دادن وقت و استعدادشه...؟!

البته اعتقاد دارم که بعضی آدما انگار برا هم ساخته شدن و تو سرنوشت شونه که با هم باشن.

ولی خب ب نظرم بازم اختیار خودشونه که بهم برسن یا نه.

انسان آینده شو با اختیارش میسازه :)

تفاوت ما با بقیه موجودات عقل و اختیارمونه. وگرنه که تفاوتی با بقیه موجودات این کره خاکی نداشتیم.