فعلا اسم پیدا نکردم

نظری درمورد اینکه این خودخواهی خیلی بد و سیاهیه یا نه ندارم. 

ما نمیتونیم از انجام کار خوب دست بکشیم؛ ولی نمیتونیم از حس خوشحالی و تشویق شدن هم اجتناب کنیم. پس احتمالا این خودخواهی یه صفت بد مطلق نیست. شاید خاکستریه. نمیدونم.

هروقت اینجوری گیج شدم به خودم گفتم که آدما حریصن چون تو وجودشونه. درواقع تنها چیزی که قابل تغییر نیست همین میل به کمله چون اینجا اومدیم که هرکدوم به کمالِ خودمون برسیم. حالا اینکه این حرص به کدوم سمت میره خوب یا بد بودنش رو مشخص میکنه. اگه توجه میخوای باید ببینی تلاش میکنی نمره خوب بیاری یا شیشه های خونه رو میشکونی..

ولی اونایی که اینکارا رو انجام میدن و به اشتراک نمیذارن چی؟ اونایی که نیت می کنن خدا راضی باشه؟ یا حتی بعضیا به اشتراک میذارن که رواج پیدا کنه.

(البته اون خودخواهی رو هم انگار نمیکنم... البته به نظرم انجام دادنش به خاطر خودخواهی بهتر از انجام ندادنشه.)

خب همه ما خود خواهيم .

من اوايل خود خواهي رو با ديد مالكيت ميدم اما رفته رفته به چشم اومد .

همه ما از انجام دادن ممكنه لذت ببريم ممكنه ن !

اما از ي طرف بخاطر چیزی ك بمون ميرسه خوشحال تر ميشيم .

+ و بنظرم خود خواهي و خودبيني شبيه ب همن

آره الان که فکر میکنم هرکاری انجام دادم در نهایت برام یه رضایت و حس خوبی فردی داشته. اما مطمئن نیستم بشه بهش گفت خودخواهی. مثلا دو نفر رو در نظر بگیریم که توی اتوبوس جاشونو میدن به یه نفر دیگه یکیشون خودش رو با فکر کردن به اون حس خوبه یا رضایت خدا یا هرچی متقاعد میکنه جاشو بده به اون آدم یکی دیگه جاشو میده به اون آدمه چون میخواد اون آدم یه کوچولو هم که شده انرژی مثبت بگیره. اون نفر دوم هم بعد انجام اون کار خوشحال میشه و به خودش میگه چه خوب شد اینکارو کردم از قبل هم اطلاع داشته بعدش حس خوب میاد سراغش اما  بازم نیتش یه چیز دیگه بوده.الان که فکر میکنم اولیه هم خودخواهیش از اون نوع خودخواهی منفی نبوده یه جورایی برای خودش یه تشویق گذاشته که کار خوبه رو انجام بده.شاید کسی که با در نظر گرفتن اینکه اگر از چاش بلند بشه پاهاش خسته میشه خودش رو متقاغد میکنه جاش رو به کسی نده خودخواه باشه

وقتی حاضر میشی جونتو برای یه نفر بدی، اون چی؟ اونم خودخواهیه؟ 

یاد کتاب ژن خودخواه ریچارد داوکینز افتادم.

میگفت تو طبیعت حتی این حرکت های مهربانانه مثل مراقبت مادر از فرزند همشون از خودخواهی نشآت میگیره، چون مادری که عطوفت داشته بچش بیشتر زنده مونده و ژن عطوفتش منتقل شده.

پس ما هم اگه خودخواه نبودیم که اصلا طی انتخاب طبیعی توی طبیعت از بین رفته بودیم :)

ولى خيلى از ادم ها ، با همه اين خود خواهى هاشون 

بازهم ببشتر از اينكه اسيب بزنن  اسيب ميبينن .

پس واقعا مشكلى نيست اگه خودخواه باشيم 

و ميدونى - به مادر و پدرش نگاه ميكند - خيليا كارهايى رو ميكنن كه ديگران حس بهترى داشته باشن :> 

دیدم (?_?) 

درسته 

ما از قصد واقعی ادم ها خبر نداریم.. پس نمیتونیم بگیم همه خودخواهن

برای همینه که همیشه فکر می‌کنم صفت "خودخواهی" اشتباهی توی طبقه‌ی صفات منفی قرار داده شده. 

و مثلا وقتی یکی بهمون می‌گه که چقدر خودخواهی انگار داره یه حرف بد بهمون می‌زنه و ناراحت می‌شیم در صورتی که اگه خودخواه نباشیم پس دیگه چجوری می‌تونیم زنده بمونیم؟

واقعیت اینه که هرکسی برای خودش زندگی می‌کنه حتی اگه فداکارترین آدم دنیا باشه. و خودخواهی بد نیست. واقعا بد نیست.

دو دسته فکر دارم: با عنوان کردن کار خیرش کار خوب رو ترویج میده و خوشحالم

با عنوان کردنش داره شوآف میده و ازش بیزارم.

هیچوقت ندونستم کدومه ولی همیشه به این نتیجه رسیدم که بهرحال به اون خوبی نیازی بوده حالا اینکه بعدش چی شده مسئله دیگه ایه.

من خودم خوبی میکنم و سعی میکنم خوب باشم چه پنهانی چه اشکار چون میخوام خودم رو تو مسیر ادم خوبه بودن نگه دارم و از اینکه ادم بدی نیستم احساس رضایت کنم و حتی گاهی ادم بده میشم که بازم احساس کنم چون نیاز بوده یکی ادم بده باشه و در ادامش حس ادم خوبی بودن دارم که تونستم دروقت نیاز ادم بدی باشم.